Hiç allerjim yok, ama olmasını çok isterim.

Ooo bahar geliyor gibi mi?
Hemen hapşırmaya başlamalıyım diyor insanların bünyeleri, dışarıda pembe burunlu akan gözlü insanlar. Çok kıskanıyorum onları ya. Hiç allerjim olmadı benim, ama olmasını çok istedim hep. Yine de evrene bu mesajı vermeye çalışıyorum. Var benim allerjim.

Çılgınca allerjik olmayı arzuladığım bir dönem vardı küçükken, mevsimi geldi mi, hemen burnuma gözüme damlalar sıkmaya başlardım sabah kalkar kalkmaz. Kırmızı bir burun ve gözlerle okula gitmeliydim ben de diğer çocuklar gibi çünkü olmazsa beni sevmezler, kıskanırlar diye düşünürdüm.

Ne temiz ne saf bi insanım ben yareppim. Bir de İzmirdeyim, herkes sarı, ben böyle beyaz tenliyim ama sarışın değilim, gözlerim de renkli değil. Çillerim var suratımda ama, öyle şeffaf filan tenli bi insan değilim. Eh o anlamda allerjik bi tarafım yok. Güneşten aşırı bir rahatsızlığım var, kıpkırmızı oluyorum, feci başağrısı yapıyor filan ama, allerji değil.

Katır gibiyim bir taraftan çünkü zaten küçükken fazlaca zayıf ve hep hastalanan bi bünye olduğum için bi sürü iğne ve abuksabuk yemekler ve içeceklerle geçmiş bir dönemim var.


Mesela böyle bi bardak sütün içine bıldırcın yumurtası, muz, bal, tarçın ve ekmek karıştırılıp mikserden geçirilirdi. İçerdim ben onu işte.Öyle de iğrenç bi ailem var. Neyse, örselenmiş çocukluğum çok gerilerde kaldı artık bunları düşünmek istemiyorum.

Okula gitmeden böyle yer yerime fıslatırdım bişiler, artık deodorant, göz damlası, babamın lens solüsyonu...ne olursa. Maksat gözlerim pembe olsun, burnum aksın, salyalarım aksın, hapşırayım, tıksırayım filan.

Bir de suç ortağım vardı ilkokulda, o ruh hastasıyla birlikte tebeşir tozunu burundan bünyeye almak, bisküvilerimizi tebeşire bandırıp yemek gibi iğrenç ve adultery alışkanlıklarımız vardı. Direk kokaine bağlamamışız, şaşıyorum. O da benim gibi bi insandı. Ama çok zenginlerdi onlar ailecek, benim gibi ama dadısı olan bi insandı. Ben dadının ne olduğunu bilmezken o dadısıyla bale kursuna giderdi. Ama dadının ne olduğunu o da bilir miydi, bilmiyorum. Yine de okulda benimle tebeşir olayına girer, hiç mahçup etmezdi. 8 yaşındaydık o zaman. Şimdi Amerika'da kendisi, piyanist şantörlük dünyasına adım atacak, hala mehçup etmiyor, senin de sesin güzel diyor, sağolsun.

Allerjik sezonun sonuna doğru polenlerin yolunu bulması ertesinde bizim gözlerde bi çapaklanma, burunda bi akıntı, bi nezle bi bişey.

-Aaa Fiki, mikrop kapmış gözün a çocuğum?
-Allerji mi olmuşum anne, allerji mi?!
-Yok canım mikrop kapmış. Deryada da varmış aynısı, dadısı aradı bugün. Napıyosunuz siz be beraber?
-Hiiç...(susmak,susmak, birden saldırmak)
..Ama anne allerji bence. Bence bişeye allerji var bende.
-(Göze pamukla bişey sürerken)Hayır efendim, mikroplu pis ellerinle kaşıma işte şunları. nerelerde oynuyosunuz okulda bilmem ki bık bık... (pamuğun göze olan baskısı arttıkça artmakta)

Ben bi allerjim olduğuna inanıyorum ama. Sadece ben bilmiyorum.
Var bende bişey var.
Bi test yapılsa çıkar hemen ama.